Actualité de Saskia Weyts : Participation à Tentuinstelling 2025 -- Knokke

Deze werken zullen getoond worden in de pastorie van Westkapelle 

in het weekend van 29 mei tot 1 juni en van 7 juni tot 9 juni 2025

        « De adem van de rivier »

         Deze werken zijn ontstaan ​​na een rivierervaring in Frankrijk.

Het fragment uit het verhaal van Diben illustreert mijn ervaring.Het is een vreugde...een levende ervaring...een manifestatie

            « In de verte klonk het geruis van een beek, vergezeld door het ochtendgezang van de vogels...

De geur van vochtige aarde hing in de lucht...

Sinds hij ontdekte dat hij kon opgaan in de wind, voelde hij iets anders in zich, een geheime roep, een nog onbekende kracht die trilde met elke stap die hij zette in de richting van de rivier...

Blauwe libellen scheerden over het wateroppervlak...

            Het water was helder en danste, zong en stroomde tussen de met mos bedekte stenen als een eeuwig kabbelend geluid. Hij knielde aan de rand en doopte zijn vingers in het ijskoude water. 

Er ging een vreemd gevoel door hem heen. Het was niet alleen de koelte die hem deed rillen, maar iets diepers, iets ouders...

Diben sloot zijn ogen en luisterde. Het water sprak. Niet in woorden zoals mensen of zelfs de wind, maar in sensaties, in ritmes, in vloeibare herinneringen die over zijn huid gleden. Hij raakte het oppervlak met zijn hand aan en zag hoe de wervelingen reageerden op zijn gebaar. Was hij het die het water leidde, of was het het water dat hem riep?

Zijn huid tintelde, alsof de beek hem uitnodigde om dieper te gaan. 

Hij stak zijn handen erin en dit keer voelde hij niet alleen het water op zich... maar ook in zich. Alsof zijn eigen lichaam vloeiender en lichter werd...

        Hij strekte zijn handen uit en zag dat zijn armen leken samen te smelten met het water, alsof ze niet langer echt vast waren. Hij werd overmand door stoutmoedigheid en ging naar voren. Zijn lichaam gleed, zonder enige weerstand. Hij had geen gewicht meer, geen beperkingen meer. 

Hij was het water… Hij danste met de stroming mee, tussen de stenen door, wervelend onder het wateroppervlak als een blad dat door de vloed wordt meegevoerd. Hij voelde overal tegelijk, elke druppel uit de stroom leek een deel van hemzelf. "

        « De adem van de Rivier »

        Ces œuvres, créées après une expérience fluviale en France, seront présentées dans la Pastorie de Westkapelle, le week-end du 29 mai au 1er juin et du 7 juin au 9 juin.

        L'extrait de cette histoire de Diben illustre mon expérience. C'est un bonheur... une expérience vivante... une manifestation

« Au loin il y avait un bruit d'un ruisseau, accompagné du chant matinal des oiseaux... 

L'odeur de la terre humide accrochée dans l'air... Depuis qu'il a découvert qu'il pouvait monter dans le vent, il a senti quelque chose d'autre en lui, un appel secret, une force encore inconnue qui vibrait à chaque pas qu'il faisait vers la rivière... Les libellules bleues broutent la surface de l'eau... L'eau était claire et dansait, chantait et coulait entre les rochers recouverts de mousse comme un éternel bruit de rires. 

Il s'est agenouillé sur le bord et a trempé ses doigts dans l'eau glacée. Un sentiment étrange l'a traversé. 

Ce n'était pas seulement le froid qui l'avait fait frissonner, mais quelque chose de plus profond, quelque chose de plus vieux... Diben ferma les yeux et écouta. L'eau lui parlait. Pas en mots comme les gens ou même le vent, mais en sensations, en rythmes, en souvenirs liquides qui glissent sur sa peau.

 Il toucha la surface avec sa main et vu comment ses vertèbres réagissaient à son geste. 

Menait-il l'eau ou l'eau l'appelait-elle ? Sa peau picota, comme si le ruisseau l'invitait à aller au plus profond. Il mit ses mains dedans et cette fois il ne sentit pas seulement l'eau sur lui... mais aussi en lui. Comme si son propre corps devenait plus fluide et plus léger... Il tendit ses mains et remarqua que ses bras semblaient fondre dans l'eau, comme s'ils n'étaient plus vraiment solides. 

Il était submergé mais il alla de l'avant. Son corps glissa, sans aucune résistance. Il a maigri. Il n'avait plus de limitations. Il était l'eau... Il dansa avec le courant, à travers les rochers, en tournoyant sous la surface de l’eau comme une feuille portée par l’inondation. Il ressentait tout en même temps, chaque goutte du ruisseau semblait faire partie de lui-même. "